स्वतःच्या अस्तित्वाच्या शोधात


निघालेल्या मला


जेंव्हा तू एखादी लहानशी ठिणगी...


होऊन मिठीत घेतेस ..


त्या वेळेला माझ्या राखेतला


लहानसा कण बघून


कोणी ही सांगू शकेल

"काल इथे वणवा पेटला होता.."

अंगणातला मोगरा
अजून तसाच आहे
तू कधी गजरा वीणशील  नेम नाही
तू गेल्याचं सांगितलं नाही आहे त्या
दोन टपोऱ्या कळ्या कालच उमलल्यात
एकाच घरात दोन अनाथ नकोयत मला !

तुझं नसणं

मान्य करायला लावू नकोस !

हातानी माझीच राख

वेचायला लावू नकोस

चार फुले अश्रूंची वाहू देत मला

डोळ्यांना माझ्या

कोमेजायला लावू नकोस !

संपले बोलणेच अवघे

तुझी हाक शोधाया लावू नकोस !

तुझं निघून जाणं सवयीचं !


कधी न येणं हि सवयीचं !


तुझी आठवण येणं हि सवयीचं !



आत्ता या क्षणी तुझं नसणं


हि सवयीचं !


त्या वर काही लिहियाची सवय


मात्र नवी

पाउस माझ्या मनात वाजत .. जुना .. नवा.

मग थेंबांचे काही अपुरे हिशेब



डोळ्यातल्या पाण्यात मिसळून जाणारा पाउस

जेंव्हा ओसंडून वाहायला लागतो ना ….

तेंव्हा समजावं आपण चिंब भिजलोय !

दोन श्वास


एक आवाज


इतकीहि


जवळ येऊ नकोस



नाही तर


शब्दांचे गोफ विणून ठेव

सुटका करायला