कल सारी रात तारे खेलते रहे आसमानभर
सहर आके देखता रहा..
असीर ( कैदी ) बनता एक तारा..
सहर ने रखे थे दो पेहरेदार
एक आफताब , एक माहताब अर्ज करता रहा इकरार देता रहा
मान लो जैसे छोटा बच्चा
कान धरे खडा है कोई.. आज दूर कही आसमान में
टीमटीमाता हुआ वो तारा
नजर आता है
सहर ने मेरी दो चार राते जो गिरवी रखी है..
बस सारी जिंदगी वो राते ढुंढते कट गयी नज्म अधुरी रह गयी

अर्धवट राहिलेल्या दोहांच्या ओळी
कानात सतत गुणगुणत असतात
एका पडक्या अवशेषा बाहेर ..
अडगळीत पडलेल्या कबीराला
मात्र त्याचे काहीही नसते ..
कदाचित विणले असतेही मी ते
अर्धवट धागे ...
पण पाठीमागच्या भिंतीवर लिहिलेले
ते मात्रांचे हिशेब ?
त्या वाळलेल्या रक्ताचे व्रण कबीराच्या पाठीवर
तसेच असतात.


आणि मी त्याच्या वेदनेचं ओझं घेऊन

भटकतोय रानोमाळ...
जणू एखादा शाप असल्या सारखा !